Η δική μας σχέση 👩❤️👨🧑❤️💋🧑👩❤️💋👩🧑❤️🧑👩❤️👩👨❤️👨👨❤️💋👨
Σκέψεις για το πώς υπάρχουμε μαζί#2
Τα τελευταία χρόνια, μέσα στο θεραπευτικό δωμάτιο, συναντώ όλο και συχνότερα ανθρώπους που αγαπούν ο ένας τον άλλον, αλλά δυσκολεύονται να συναντηθούν πραγματικά.
Ζευγάρια που δεν έχουν πάψει να νοιάζονται, αλλά έχουν κουραστεί να επαναλαμβάνουν τους ίδιους κύκλους. Άνθρωποι που αναρωτιούνται πότε χάθηκε η οικειότητα, πώς η σιωπή έγινε πιο εύκολη από τον διάλογο ή γιατί νιώθουν μόνοι ενώ συνεχίζουν να είναι μαζί.
Αυτές οι συναντήσεις έγιναν η αφορμή να ξεκινήσω μια νέα σειρά άρθρων. Να αναρωτηθούμε όχι μόνο τι δεν λειτουργεί, αλλά και τι έχει ανάγκη να ακουστεί.
Εύχομαι κάθε κείμενο να γίνει μια μικρή αφορμή για σκέψη. Ίσως και για έναν διαφορετικό διάλογο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.
Γιατί κάθε σχέση δεν αλλάζει μόνο μέσα από τις μεγάλες αποφάσεις. Αλλά μέσα από τις μικρές στιγμές στις οποίες επιλέγουμε να ξανασυναντηθούμε.
———-
Γιατί οι διακοπές φέρνουν στην επιφάνεια όσα έμεναν σιωπηλά όλον τον χρόνο.
Το καλοκαίρι δεν χαλάει τις σχέσεις. Τις αποκαλύπτει.
Κάθε χρόνο, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, ακούω παρόμοιες φράσεις.
«Δεν ξέρω τι έγινε…»
«Μέχρι να φύγουμε ήμασταν καλά.»
«Στις διακοπές αρχίσαμε να τσακωνόμαστε συνεχώς.»
«Νομίζω ότι κάτι χάλασε μεταξύ μας.»
Και σχεδόν πάντα αναρωτιέμαι αν όντως χάλασε εκεί.
Ή αν απλώς φάνηκε.
Έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι το καλοκαίρι είναι η εποχή που οι σχέσεις πρέπει να ανθίζουν.
Περισσότερος χρόνος μαζί.
Λιγότερες υποχρεώσεις.
Όμορφα μέρη.
Ξεκούραση.
Όλα μοιάζουν ιδανικά.
Κι όμως, για αρκετά ζευγάρια, το καλοκαίρι γίνεται η πιο απαιτητική περίοδος του χρόνου.
Όχι γιατί δημιουργεί προβλήματα.
Αλλά γιατί σταματά να τα κρύβει.
Τον χειμώνα η καθημερινότητα λειτουργεί πολλές φορές σαν ένα προστατευτικό πέπλο.
Δουλειά.
Παιδιά.
Υποχρεώσεις.
Ραντεβού.
Κούραση.
Η ζωή κυλά με τόση ταχύτητα, ώστε δεν μένει πολύς χώρος να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον.
Στις διακοπές όμως ο χρόνος αλλάζει.
Ξαφνικά υπάρχουν ώρες που δεν υπήρχαν.
Σιωπές που δεν καλύπτονται από τη δουλειά.
Γεύματα χωρίς βιασύνη.
Βόλτες.
Βλέμματα.
Και τότε εμφανίζονται όσα όλον τον χρόνο έμεναν διακριτικά στο περιθώριο.
Η απόσταση.
Η δυσκολία στην επικοινωνία.
Οι διαφορετικές ανάγκες.
Οι προσδοκίες που ποτέ δεν ειπώθηκαν.
Πολλοί πιστεύουν ότι οι καβγάδες των διακοπών είναι το πρόβλημα.
Ίσως όμως να είναι το σύμπτωμα.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί τσακωθήκαμε στην παραλία.
Είναι γιατί δεν είχαμε μιλήσει γι’ αυτόν τον θυμό μήνες πριν.
Συχνά παρατηρώ ότι οι άνθρωποι δεν απογοητεύονται από αυτό που συμβαίνει στις διακοπές.
Απογοητεύονται επειδή περίμεναν οι διακοπές να θεραπεύσουν όσα είχαν ήδη κουραστεί.
Σαν να πιστεύουμε ότι μια αλλαγή τοπίου θα φέρει από μόνη της μια αλλαγή στη σχέση.
Όμως η θάλασσα δεν σβήνει τις αποστάσεις.
Το ηλιοβασίλεμα δεν λύνει τις παρεξηγήσεις.
Και το πιο όμορφο νησί δεν μπορεί να αντικαταστήσει μια ουσιαστική συνάντηση δύο ανθρώπων.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά.
Το καλοκαίρι μπορεί να γίνει μια πολύτιμη ευκαιρία.
Όχι για να αποδείξουμε ότι όλα είναι καλά.
Αλλά για να ανακαλύψουμε τι πραγματικά συμβαίνει ανάμεσά μας.
Ίσως τότε να ακούσουμε μια ανάγκη που έμενε σιωπηλή.
Έναν φόβο που κρυβόταν πίσω από την ένταση.
Μια μοναξιά που δεν είχε βρει ακόμη λέξεις.
Ίσως να ανακαλύψουμε ότι ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας δεν ζητά περισσότερες διακοπές.
Ζητά περισσότερη παρουσία.
Στην προσωποκεντρική προσέγγιση πιστεύουμε ότι οι σημαντικές αλλαγές ξεκινούν όταν κάποιος νιώθει αρκετά ασφαλής ώστε να δείξει αυτό που πραγματικά βιώνει.
Το ίδιο ισχύει και για ένα ζευγάρι.
Οι διακοπές δεν χρειάζεται να είναι μια δοκιμασία που θα περάσουμε με επιτυχία ή αποτυχία.
Μπορούν να γίνουν ένας καθρέφτης.
Και, όσο δύσκολο κι αν είναι, οι καθρέφτες μάς προσφέρουν ένα πολύτιμο δώρο.
Δεν μας δείχνουν μόνο ό,τι έχει κουραστεί.
Μας δείχνουν και από πού μπορούμε να αρχίσουμε να φροντίζουμε ξανά.
Ίσως τελικά το καλοκαίρι να μην είναι η εποχή που χαλάνε οι σχέσεις.
Ίσως να είναι η εποχή που σταματούν να κρύβονται.
Και καμιά φορά, αυτή είναι η αρχή μιας πραγματικής συνάντησης.